نمی دونم از کجا شروع کنم خیلی شرمنده هستم یکی دوماهی

هست که شروع به ساخت وبلاگ ونوشتن مطلب برای وب هستم

ولی متاسفانه هنوز درمورد امام ان پیرعاشق وان مرجع بزرگ وپدر

مظلومان چیزی ننوشته ام ان رهبر عزیزمان که مرا ازبیراهه های

ظلالت به راه روشن علی(ع)وائمه اطهار کشاند وهمچون نوری اسمانی

راهم مارا روشن کردتابه سعادت برسیم فقط می توانم بگویم ای

امام ای پدر بزرگوارما شرمنده هستم که بی اجازه وبی اذن گرفتن از

محضر شمادرمورد یاران باوفا وفرزندان کربلایی تو شروع به نوشتن کردم

ولی الان از محضر مبارک شما پیر عشق وپدر عاشقان راستین اذن

می گیرم که در مورد لاله های سرخ درمورد ان گل های پرپرشده

بنویسم شاید با نور این یاران کربلایی که بارهنمون های شما راه سعادت

راشناختندوخود را به کاروان امام حسین(ع)رساندنددل ماهم نورانی

شود وما هم لبک گویان خود را به شما ها برسانیم ودر قیامت شرمنده

وسرافکنده نباشیم.(انشالله)

من که عمریست به کلبی درت می نازمدرپی چشم خمارت سروجان

می بازمارزوی دلم این است که بیدارشومازهمه اهل جهان

غیرتوبیزارشومرسم سگهاست که درنیمه شب پارس کنندباب

مستی است که بادلبر خودباز کنندمن به دین رسم که شبها به درت

پارس کنمسگ کوی توام وبردرتوپارس کنماستخوانی ده تاسگ

درت رام شودسارق بزم غمو میکده ناکام شودمن زدست تو فقط

جیره شب می گیرماستخوانم ندهی نیمه شب می میرمنوکرزینبمو

عبدولی ازادممن اباالفضلی ام واهل حسین ابادمبارهاگفته موتا

ابدمی گویمیاحسین ازحرمت بوی خدامی جویم